Naukowa definicja (wg. Encyklopedii PWN) :

ŚMIERĆ: biol., med. kres życia osobnika żywego, ostateczne następstwo nieodwracalnego zachwiania równowagi funkcjonalnej i załamania wewn. organizacji ustroju, czyli jego nieodwracalnej dezintegracji. Rozróżnia się: śmierć fizjologiczną, czyli naturalną, zwykle związaną z podeszłym wiekiem, wywołaną procesami gł. wewn., do której doprowadzają stopniowo ilościowe i jakościowe zmiany komórkowe i narządowe, zahamowanie podstawowych procesów metabolicznych ustroju oraz śmierć patologiczną, przedwczesną, spowodowaną procesami chorobowymi ustroju, i nieodwracalnym uszkodzeniem i zaburzeniami czynności ważnych dla życia narządów (mózg, serce, płuca, wątroba, nerki); śmierć może być powolna (agonia do kilku dni) lub nagła, gwałtowna — w ciągu kilku sekund lub minut, najczęściej w następstwie ciężkich uszkodzeń urazowych.

„Biblia” (cytaty) :

1. Nieśmiertelnym jest tylko Bóg (1 Tym 1,17; 6,16).

2. Człowiek jest istotą śmiertelną (1 Mjż 3,19; Ijob 28,13; Ps 9,21; 10,18, Iz 51,12).

3. Życie ludzkie zostało przyrównane do "trawy", do "wiatru", do "snu" (Ijoba 7,7; 14,1.2; Ps 90,5.6; 78,39; Iz

40,6-8).

4. Doczesne życie kończy się śmiercią (Rz 6,23).

5. Co dzieje się z człowiekiem w momencie śmierci?

a. Ciało rozsypuje się w proch (1 Mjż 3,19);

b. Duch wraca do Boga, który go dał (Iz 42,5; Ijoba 27,3; Ps 31,6; Kazn.Sal. 12,7; DzAp 17,25-28; Łk 23,46);

c. Dusza - zanika: giną wszystkie myśli, uczucia, zanika świadomość (Ps 146,4; Kazn.Sal. 9,5.6.910).

6. Śmierć kładzie całkowity kres jakiemukolwiek świadomemu istnieniu człowieka (Kazn.Sal. 9.10).

7. Jedyną nadzieją ludzi wierzących jest zmartwychwstanie w dniu powtórnego przyjścia Jezusa Chrystusa (Jan 14,1-3; 1 Kor 15,20-23.50-55).

„Rozmowa mistrza Polikarpa ze Śmiercią” (fragmenty) :

1. Przyrodzenia niewieściego,

Obraza wielmi skaradego,

Łoktuszą(biala chustą) przepasanego.

Chuda, blada, żołte lice

Łszczy(blyszczy) się jako miednica;

Upadł ci jej koniec nosa,

Z oczu płynie krwawa rosa;

2. Ma kosa wisz(sitowie,szuwar), trawę siecze,

Przed nią nikt nie uciecze.

2.„Toć me nawiętsze wiesiele,

Gdy nam marzyć żywych wiele:

Gdy się jimę z kosą plęcać,

Chcę juh tysiąc pokęsać...”