Mówi się, że człowiek jest istotą społeczną, do prawidłowego rozwoju a nawet do szczęścia potrzebuje drugiego człowieka. Dlatego też żyjemy wśród ludzi, w społeczeństwie. Czasami jednak nawet żyjąc w tłumie można czuć się samotnym, samotność bowiem jest od dawna częścią życia niemalże każdego człowieka. To, że mamy kontakt z setkami osób nie oznacza, że wśród nich znajdziemy bratnią duszę, dzięki której nie będziemy czuć się osamotnieni. Człowiek niezrozumiany przez innych, wyśmiewany, szykanowany, izoluje się od świata, zagłębia się w tkwiącej w jego głębi samotności, a jego indywidualna walka jest często buntem przeciwko brutalnej rzeczywistości. W historii literatury nie brak przykładów samotnych bohaterów. Artyści na przestrzeni bowiem, mimo cierpienia i przygnębienia jakie niesie ze sobą samotność, często poruszali ten temat. Wśród osamotnionych postaci literackich najczęściej zauważyć można spiskowców, banitów, opuszczonych kochanków, romantyków, zbrodniarzy, wybitne jednostki. Motyw samotności poruszany był już w najstarszych dziełach. Antycznym utworem, w którym odnaleźć możemy samotnego bohatera jest „Antygona”. Sofokles w dramacie tym ukazuje kobietę- buntowniczkę, która podejmuje samotną walkę z niesprawiedliwym prawem ustalonym przez króla Teb. Tragizm tej postaci naznaczony jest fatum, jakie ciąży na rodzie Labdakidów, z którego się ona wywodzi. Antygona mimo wszystko jednak nie poddaje się i samotnie walczy o sprawiedliwość. Jest gotowa przeciwstawić się całemu światu. Dla brata mogłaby oddać nawet swe życie. Polnejkesowi należał się spokój po śmierci. Dlaczego więc Kreon zakazał jego pochówku? Młoda kobieta nie potrafiła zrozumieć tego, że człowiek może łamać święte prawo, nakazane przez bogów, swoimi rozkazami. Opowiedziała się więc po stronie miłości, sumienia, tradycji i sprawiedliwości. Nie znalazła jednak zrozumienia, wśród innych. Pomocy odmówiła jej nawet siostra. Samotność antycznej bohaterki to skutek trwania przy własnych poglądach. Antygona zrobiła to co uważała za słuszne, nie bojąc się konsekwencji swego czynu. Nie zważała na to co sądzą inni, postanawiając zachować tradycję została sama, opuszczona przez wszystkich, nawet najbliższych. Samotność to nieodłączna część życia niemalże każdego romantyka. Tak wybitne i niezwykle wrażliwe jednostki jak romantyczni kochankowie nie mogli znaleźć zrozumienia w brutalnym świecie. Najczęstszą przyczyną romantycznej samotności była nieszczęśliwa miłość. Przykładem może być chociażby Werter. Goethe, pisząc „Cierpienia młodego Wertera”, przedstawia portret człowieka, którego dzieje...